پارساشمردگی: عهد اعمال – بخش اول


Justification_620اساس فهم ما از پارساشمردگی، روی شخص عیسی مسیح است. آموزۀ پارساشمردگی روی عمل و زندگی و مرگ و قیام عیسی مسیح بنا شده است.

امروز می خواهیم لنز دوربین را کمی دورتر ببریم و به ارتباط آموزۀ پارساشمردگی با عهد، نگاهی بیندازیم.

کتاب مقدس از دو آدم صحبت می کند؛ آدم اول و آدم آخر.

در اول قرنتیان 15: 45 پولس رسول در مورد عیسی مسیح این گونه می گوید:

و همچنین نیز مکتوب است که انسان اوّل، یعنی آدم نفس زنده گشت، امّا آدم آخر روح حیات بخش شد.(قدیم)

پولس، عیسی را آدم آخر معرفی می کند و سپس در رومیان 5: 14 می گوید که آدم اول، نمونۀ عیسی مسیح بود:

بلکه از آدم تا موسی موت تسلّط می‌داشت بر آنانی نیز که بر مثال تجاوز آدم که نمونۀ آن آینده است، گناه نکرده بودند.(قدیم)

بنابراین به نظر می رسد که در بین این دو، یعنی آدم اول و آخر، ارتباطی وجود دارد و برای فهم این ارتباط باید اول کار آدم اول را دریابیم.

در این خصوص، اعتقادنامۀ وست مینستر، در فصل هفتم، بند دوم در مورد عهد خدا با آدم اینطور حقایق کتاب مقدس را انعکاس می دهد:

عهد اوّلي که با انسان منعقد گرديد عهد اعمال بود که در آن به آدم و فرزندانش وعدۀ حيات داده شد به شرطي که شخصاً بطور کامل اطاعت نمايند.

بنابراین برای بیان مطالب مان در این خصوص باید عهد اعمالی را که خدا به آدم بست،بفهمیم. تا زمانی که عهد اعمال را درک نکنیم، عهد فیض و واسطه بودن عیسی مسیح را نخواهیم فهمید. اگر می بینید در سیستم های مذهبی، فیض مسیح، رنگ واقعی خودش را ندارد و اعمال و تلاش انسانی، همیشه در نجات الهی دخیل است، به این خاطر است که عهد اعمال و عهد فیض، نه تعریف کتاب مقدسی دارند و نه ارتباط معنا داری. نتیجۀ چنین نگرشی، ورود اعمال انسانی در نجات الهی خواهد بود.

عهد اعمال

برای شروع، باید عهد خدا را با آدم بشناسیم، عهدی که در الهیات اصلاحات به آن عهد اعمال می گوییم.

در عهد عتیق واژۀ عهد، به معنای توافق، قرارداد به کار رفته است؛ ترجمه ای که معمولا در فارسی به واژۀ «عهد»برگردان شده است.

مقدمۀ قرارداد

در زمان باستان، قراردادهایی که مثلا قومی مانند هیتی ها با اقوام منطقه می بستند، ساختاری شبیه عهد کتاب مقدس داشت، شاید درست تر آن باشد که بگوییم، عهدی که در کتاب مقدس می بینیم، شباهت زیادی با آن قرار دادها داشت. ساختار قرار دادها به این شکل بود که عهدنامه های کهن با مقدمه ای آغاز می شد؛ این مقدمه اقتدار و جایگاه کسی را که پیمان می بست نمایان می ساخت؛ به همین گونه خدا وقتی ده فرمان را به قوم اسرائیل می داد، این گونه گفت:

» من هستم یهوه، خدای تو…» (قدیم، خروج 20: 2)

خدا نام خودش را اعلام می کند. او پیشتر این کشف را به موسی نیز بخشیده بود.

«خدا به موسی گفت: هستم آنکه هستم. و گفت: به بنی اسرائیل چنین بگو: اهیه (هستم) مرا نزد شما فرستاد. و خدا باز به موسی گفت: به بنی اسرائیل چنین بگو، یهوه خدای پدران شما، خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب، مرا نزد شما فرستاده، این است نام من تا ابدالاباد…» (قدیم،خروج 3: 14- 15)

نام مقدس یهوه به قوم اعلام می شود و به نام خدایی که منعقد کنندۀ این عهد است معرفی می شود. او همان خدایی بود که به ابراهیم، اسحاق و یعقوب ظاهر شده ، با ایشان عهد بسته بود.

«و خدا به موسی خطاب کرده، وی را گفت: من یهوه هستم و به ابراهیم و اسحاق و یعقوب به نام خدای قادر مطلق ظاهر شدم، لیکن به نام خود، یهوه، نزد ایشان معروف نگشتم. و عهد خود را نیز با ایشان استوار کردم، که زمین کنعان را بدیشان دهم، یعنی زمین غربت ایشان را که در آن غریب بودند. و من نیز چون نالۀ بنی اسرائیل را که مصریان ایشان را مملوک خود ساخته اند، شنیدم، عهد خود را به یاد آوردم» (قدیم، خروج 6: 2- 5)

در عهد نامه ای که دولت مرکزی متعلق به قومی صادر می کرد، هنگامی که این مقدمه داده می شد، تاریخچۀ کوتاهی از رابطۀ بین پادشاه با تابعین خود نیز نوشته می شد؛ گزارش کوتاهی از آنچه که پادشاه برای قومش کرده بود. به همان صورت نیز در عهد عتیق هنگامی که خدا با قوم، عهد می بست، او گزارشی را از آنچه برای قوم کرده بود یادآور می گشت. خدا در کوه سینا در کتاب خروج اینطور گفت:

» من هستم یهوه، خدای تو، که تو را از زمین مصر و از خانۀ غلامی بیرون آوردم.» (قدیم20: 2)

مفاد قرارداد

در این بخش، مفاد و تعهدات بین پادشاه با رعایا و تابعین شاه ذکر می شد. در قراردادهای امروزی مسئولیت کارفرما نسبت به کارگر و وظایف کارگر نسبت به کارفرما دقیقأ مطرح شده، به صورت نوشته درج می شود. در این پیمان نامه نیز، پادشاه وعدۀ پاسبانی و حمایت از قوم را می داد و در مقابل تبعه نیز قول پرداخت مالیات را به پادشاه می دادند.

در عهد عتیق این مفاد به صورت قوانین الهی درج می شد. ده فرمان از همین مفاد است. به یاد داشته باشیم که قوانین الهی یک سری اصول خشک اخلاقی نیستند که خدا برای به رنج آوردن ما به ما بخشیده است بلکه عهدی است که او در فیض خود به ما داده است؛ این عهد اساس رابطۀ ما با خداست؛ خدایی که طالب رابطۀ با ما است و به خاطر فیض خویش این قوانین را به ما بخشیده است تا با او مشارکت داشته، با انجام ارادۀ وی، محبت خویش را به او ابراز نماییم.

[مسیح گفت:] «اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگاه دارید» (قدیم، یوحنا 14: 15)

این قرار دادهای کهن نتایج منفی و مثبتی را که از نگاه داشتن و یا شکستن مفاد قرارداد حاصل می شد نیز اعلام می کردند. این ترتیب و الگو نیز در کتاب تثنیه یافت می شود:

تثنیه 28: 1- 8

و

تثنیه 28: 15- 20

حال برای قانونی شدن این عهد، هر دو طرف پیمان، می بایست قسم خورده تعهد خود را در اجرای آن اعلام می کردند. این نوع پیمان و تعهد را ما در ازدواج هم می بینیم؛ هنگامی که زن و شوهر در وقت ازدواج به هم تعهداتی می دهند؛ تعهداتی که جلوی خانواده و دوستان است؛ درپیشگاه کشیش است و حتی در مکانی قانونی به ثبت می رسد.

در کتاب مقدس هم این تعهدات و قول ها نیز اهمیت زیادی دارد. اعتقادنامه وست مینیستر اهمیت آن را در فصل 22 ، فرازهای 1- 2 این گونه ابراز می دارد.

1- سوگندهاي شرعي قسمتي از عبادت ديني است که به وسيلۀ آن در زمان مناسب شخصي که سوگند مي خورد خدا را بطور جدّي به شهادت مي طلبد که بر آنچه می گويد يا وعده مي دهد شاهد باشد و طبق صحّت يا سُقم اين سوگند به او قضاوت کند.

2- نام خدا يگانه نامي است که انسان بايد به آن سوگند ياد کند و آن نام بايد با ترس و احترام بر زبان رانده شود. به همين دليل سوگند باطل و بدون فکر و سوگند به هر نام ديگری گناه است و بايد مکروه شمرده شود. چون در امور مهم سوگند خوردن در کلام خدا، هم در عهد عتيق و هم در عهد جديد تجويز شده است، پس در مواردی که از نظر مقامات رسمي لازم باشد مي توان از سوگند شرعی استفاده کرد.

قوم می بایست فقط به نام خدا قسم می خورد و تعهد خود را علناً ابراز می نمود. به همین خاطر است که در عهد جدید تاکید شده است که نام خدا را به باطل نبریم چون همراه آن، مسئولیت و تعهدات و وظایف سنگینی متوجه ما می شود. نیز قسم به غیرخدا، نوعی بت پرستی به شمار می رود، زیرا که قسم به هر چیزی جز خدا، به معنی الصاق و اطلاق خصوصیات الهی به آن چیز به شمار می رود. در عهد عتیق قوم تنها به نام خدا قسم می خوردند، آن هم برای اعلان اطاعت و تعهد خود از پیروی شریعت.

کلام خدا به قسم خوردن اهمیت زیادی می دهد، چون پیمان در کتاب مقدس ارزش بسیار و جایگاه ویژه ای دارد. رابطۀ ما، مشارکت ما با خدا بر اساس عهد و پیمان است؛ اما متاسفانه انسان همیشه عهد شکن بوده، خدا تنها کسی است که همیشه به عهد و پیمان خویش وفا کرده است.

نمونه ای از عهد بستن و نیز تاکید بر وفای به عهد از جانب خدا، به ترتیب در داستان ابراهیم در کتاب پیدایش 15: 17- 18 و در عبرانیان 6: 13- 20 آمده است.

به تصویب رساندن

پس از اینکه تعهدات اعلام و طرفین قسم خوردند، نوبت به تصویب عهد می رسد که با مراسمی همراه بود؛ این مراسم گاهی با ایجاد خراش بر روی پوست دست و یا بریدن سطح دست به جهت جاری شدن خون انجام می شد.

این مراسم در عهد عتیق با ختنه به تصویب می رسید؛ که هم به معنی تخصیص قوم برای خدا به شمار می آمد و هم جریمۀ شکستن عهد را با نماد منقطع شدن و دور انداخته شدن به تصویر می کشید.

عیسی مسیح، عهد جدید را با خون خود رسمی کرد؛ او این عهد را در بالاخانه هنگام خوردن فصح به تصویر کشید و روز بعد بر روی صلیب به کمال رسانید.

همانطور که رسم عهدنامه های کهن بوده است تا در مکانی عمومی نگاه داشته شوند، خدا از قوم خواست تا ده فرمان را در تابوت قرار بدهند. (خروج 25: 21)

هر از چند گاهی این عهد یادآوری و یا تجدید می شد؛ مثلاً هنگام فوت موسی(تثنیه34: 4)، بعد از نابودی «عای» با یوشع(یوشع 8: 30-34) . هر بار که این عهد تازه می گشت، در پیش درآمدش کارهایی که خدا برای قوم کرده بود یادآوری می شد.

2 نوع عهد

در عهد عتیق، دو نوع عهد مشاهده می کنیم:

الف – عهدی که بین افراد بسته می شد؛

به عنوان مثال از عهدهایی که بین افراد مختلف بسته می شد می توانیم از عهد داود و یوناتان (اول سموئیل 20: 8) اسم ببریم که به دوستی این دو استحکام بخشید و یا بین رؤسای قبیله، مثل ابراهیم و ابی مَلک (پیدایش 21: 27) و یا بین نمایندگان قوم، مانند یوشع و جبعونیان (یوشع 9: 15 ) یا عهد بین زنان و شوهران.

ب- عهدی که بین خدا و قوم منعقد می گردید؛

نوع دیگری هم که در عهد عتیق مشاهده می کنیم، عهد بین خدا و قوم است.

بررسی اجمالی چند عهد

عهد خدا با نوح:

عهد خدا با نوح(پیدایش 9: 12)، عهد خدا با ابراهیم( پیدایش 17: 2)، عهد خدا با موسی (خروج 24: 8)، عهد خدا با داود(2 سموئیل باب 7 و 23: 5 ).

عهد خدا با نوح، به نوعی عهد خدا با خلقتش بود؛ عهدی که می توان گفت، یک طرفه بسته شد. عهدی که شامل قول خدا بود، قولی که به همراه آن نشانۀ عهد هم وجود داشت(پیدایش 9: 13).

عهدخدا با ابراهیم:

در عهد خدا با ابراهیم، وعدۀ برکت به ابراهیم، وعدۀ زمین، و رابطۀ مداوم و ناگسستنی با خدا و در نهایت، برکت تمام دنیا به وسیلۀ ابراهیم مطرح بود. با اینکه ماهیت این عهد یک طرفه بود، یعنی خدا یک طرفه آن را به کمال رسانید اما عناصری که در این عهد وجود داشتند، دو طرفه بودند؛ نشانۀ این عهد هم ختنه اعلان شد.

عهدخدا با موسی:

این عهد، در حقیقت عهد خدا با قوم اسرائیل بود و خدا قول داده بود تا این قوم را از اسارت آزاد سازد؛ باز با اینکه خدا یک طرفه این کار را انجام داد، اما زبان این عهد، بر اساس وفای دو طرف عهد به مفاد آن تنظیم شده است. خدا در این عهد، نشانۀ دیگری هم اضافه می کند و آن سبت است.

عهدخدا با داود:

در عهد خدا با داود، خدا بار دیگر یک طرفه عمل می کند و بر اساس وعده های خود، از داود تفقد به عمل می آورد؛ این عهد، ریشه در عهد موسی و ابراهیم دارد.

عهدهایی که نام بردم، ساختاری را برای ما فراهم می کند تا عهد خدا با آدم را بفهمیم.

عهدخدا با آدم:

این عهد در کتاب پیدایش باب 1 تا 3 دیده می شود.

وقتی این متن را می خوانیم، گزارشی که برای ما ثبت شده نشان دهندۀ عهدی است که خدا با آدم بسته است؛ عناصر عهد را از خواندن این سه باب در می یابیم. برخی شاید اعتراض بکنند و بگویند که اصلا اثری از عهد در این باب ها وجود ندارد چون به صورت مشخص، چیزی در این خصوص گفته نشده است.

این مبحث، ادامه دارد…

نویسنده: ادوین کشیش آبنوس  جولای ۲۰۱۵

ویرایش:  فرید یاسینی

3 دیدگاه برای “پارساشمردگی: عهد اعمال – بخش اول

  1. برادر ادوين گرامي و عزيز ،

    با سلام خدمت شما و تشكر و قدرداني از مطالب خوبتون ، ميخواستم خواهش كنم بعد از اين نوشته هاتون رو به اين ايميل آدرس بفرستيد :
    Nassi.dian@yahoo.com

    سپاسگزارم اگه به من اطلاع بدين كه اين پيام رو دريافت كردين چون ميخوام اين ايميل رو ببندم .

    >

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s